مسعود کاظم اصلانی : نیلوبلاگ

 آدمیزاد از زندگی لذت نخواهد برد.
تنها در صفی ایستاده ، منتظر است .
منتظر چه ؟
خودش هم نمیداند.
کودک در انتظار مدرسه رفتن چند ، چند وقت بعد از این جبر زود برخواستن بیزار می شود.
و چشم انتظار فارغ شدن از درس و مدرسه .
سپس جوانی در انتظار عشق , در انتظار بزرگترین رویداد زندگی اش ازدواج 
و کمی بعد خسته از تعهد در انتظار لحظه ای تنهائی , در انتظار لحظه ای بی قید وشرط زیستن.

و باز در انتظار 
اینبار در انتظار میوه عمرش , و در انتظار دودمانش 
این انتظار نیز بسر آمد و بچه ای آمد.
و باز انتظاری دیگر ، ازدواج فرزندان و خالی شدن شانه اش از زیر بار سنیگن فرزند پروری.
انتظار بازنشستگی 
و اما آخرین انتظار 
که دیگر انتظار نیست .

اما چه میکند همین انسان منتظر.

مسعود کاظم اصلانی ...