واقعیت گرائی

هیچ وقت دوست نداشتم چیزی غیر اون چه که هستم جلوه کنم . به همین خاطرهمیشه از خود نمائی بیزار بودم از لبلس پوشیدن و توچشم بودن متنفر بودم .نمیدونم شاید من اشتباه میکنم و لی درونم بهم اجازه نمیده که غیر از باشم. اصلا آدم ها هنگامی خودشونن بهترین شکل بودن رو دارند گاهی اوقات از مجری ها حالم به هم میخوره الکی دوست دارن بگن شایدم و همه شاد باشید . یا بعضی از شو من ها که واسه دوریال خودشون رو جر میدن تا دیگران رو بخندونن . به نظر تو اون لحظه چون خودشون نیستن به شدت افتضاحن .
بیشتر به ای خاطر این حرف رو زدم که به سینما ربطش بدم وقتی یه فیلم ساز یه صحنه مصنوعی رو به تصویر میکشه حال مخاطب رو به هم میزنه چیزی که نیست و فیلم ساز میخواد بگه هست . دوست دارن اگر روزی خواستم یه فیلم خوب بسازم مرزی بین واقعیت و فیلم قائل نباشم و همه چیز رو واقعی به تصویر میکشم .
بعضی وقتها حالم از کلوز آپ هایی که میبینم به هم میخوره آخه ما چطور میتونیم این همه به یه شخص نزدیک بشیم وقتی که هنوز ابعاد بیرونی شخص رو درست درک نکردیم .
نمیدونم این واقیت گرائی تا چه تو فیلم شدنیه و قابل اجراست و بدون شک کار خیلی سختیه امیدوارم بتونم یه روزی چنین کاری بکنم تصمیم دارم اولین فیلم نامه روو بنویسم .ببینم میشه یا نه فقط امید وارم همین .

مسعود کاظم اصلانی ...