مسعود کاظم اصلانی

یک نفر می آید و تمام هستی ات را دگرگون میکند و تودر گیر نگاهی پرمهر ودر عین حال شیطنت آمیز کسی میشوی که گویی سالیان دراز است در فکر و جان تو ریشه دارد مثل خون مثل نفس و بی رحمانه تمام تورا به تاراج میبرد و تو در گوشه ای مینشینی و هر غروب افول خودت را نگاه میکنی نمی دانم شاید او، همان دخترک معصوم با چشمانی نافذ نسبت نزدکی با خورشید داشته باشد که با بودنش تمام وجود تورا گرم و بارفتنش گردی از سیاهی و سردی به روح روان تو میپاشد . و من نیمدانم ای کاش اینقدر شجاع بودم که بگویم از ان باشی...

ایران بانو دلم گرفته است.همیشه بدنبال آغوش پر مهرت بودم بدنبال دستان گرم و عاشقت .همشه ,هر لحظه که تو را خواندم نبودی .راستی که بی عشق زندگی کردن درد بزرگیست .اینکه کسی را پیدا نکنی که دوست بداری چه تلخ , چه ناگوار , ایران بانو دلم گرفته است .از تظاهر هایی که در عاشقی میکنند و عشق می ورزند,اما به دروغ اما به دروغ اما به دروغ در دنیای که عشق هم وسیله تظاهر است .ایران بانو دلم تنگ است .برای همان ایران بانوی بی آرایش و بی آلایش .همان ایران بانوی چادر گلدار .همان ایران بانویی که شرم همیشگی را میشد د...